Zaterdag 21/06/2008 (onze eerste dag zonder bezoekje aan Ferre!)

We vertrokken vandaag met een rugzak vol goede moed (in plaats van met dekentje en papje) op onze eerste uitstap.
We hebben een bezoek gebracht aan Kok-Tobe. De kabellift brengt je tot boven waar je een prachtig uitzicht hebt over de stad Almaty en de bergen. Gepakt met onze zware rugzak vol met drank, camera’s en … kwamen we na een wandeling van meer dan één uur toe!
Boven was het genieten van de mooie uitzichten en het lekkere eten. En voor de mama en de papa in mindere maten van de Fast Coaster voor Laura was dit genieten!!
De vermoeiende wandeling terug naar huis leverde mama nog een pot nutella op en een halve liter Hoegaarden voor papa! Dit heeft echt gesmaakt!!!!!!
Het was een vermoeiende maar héél leuke dag!
Alhoewel de terugweg bergaf was leek het wel een col buiten categorie.

Ons vierde bezoekje (20/06/2008)

Deze morgen moesten we nog net iets vroeger opstaan als de vorige dagen. Om 6u30 liep onze wekker af, om 7u30 zijn we vertrokken. Ons ritje duurde vandaag ook iets langer als de vorige dagen. Na 2 u 30 min rijden kwamen we toe in het Babyhouse.
Yes, eindelijk was het zover, we zijn Ferre gaan halen in zijn groepje en zijn eerst een uurtje boven in de massage ruimte gaan spelen.
Vandaag hebben we ook een hele resem handtekeningen mogen plaatsen (en nerveus dat onze papa was ;-) ) Hij wist zelfs ons telefoonnummer niet meer.
We zijn voor het eerst met ons 4 een uurtje buiten geweest. Eerst hebben we een kleine wandeling gemaakt in de buggy, maar het was nogal warm (+/-35°C) en we hadden geen petje mee voor Ferre dus hebben we ons onder een boom in de schaduw gezet. Ondertussen heeft Laura op de speeltuin gespeeld.
En toen … was het tijd om terug naar boven te gaan, alles op te ruimen en Ferre zijn kousjes terug aan te doen. (Het eerste wat we doen wanneer het bezoek begint is zijn kousjes uitdoen, dit vind hij zó fijn… dan begint hij steeds te lachen!) Dus, toen we terug bovenkwamen en zijn kousjes aandeden wist Ferre dat het bezoekje erop zat en begon hij te wenen. Ik moest hem echt al wenend terug in zijn leefgroepje achterlaten … ons hart brak! En ook bij de mama volgde de traantjes!
Nog twee dagen en we zien Ferre terug!!!
Gisterenavond zijn we samen met nog een aantal andere Belgen hier in Almaty bij C. Pizza iets gaan eten en een terrasje gaan doen!
Dit weekend gaan we er een gezellige boel van maken met ons popje, al onze aandacht aan haar schenken want we moeten zeggen zoals het is, ons Laura is super flink!!!!

Ons derde bezoek (19/06/2008)

Toen we toekwamen in het Babyhouse om 9u30 zijn we naar het Ferre Tarkan zijn leefgroepje gegaan om hem te gaan halen om te spelen.
Vandaag heb ik zijn beentjes gemasseerd, dit vindt hij zalig, dan blijft hij stilletjes liggen, zijn twee armpjes in de lucht en dan komt er een ongelooflijk mooi lachje tevoorschijn!

Ons Laura heeft zijn Petit-gervais gegeven! Een echte grote zus hoor!!

Deze namiddag zijn we met D.&A.& E.(zij hebben sinds gisteren hun zoontje bij hun), N.& T. (zij heeft sinds vorige week haar zoontje bij haar) en J.& T., een wandeling gaan maken en terrasjes gaan doen! Het was wel eens fijn om te horen wat er allemaal te doen is en ervaringen te delen.

Ons tweede bezoek (18/06/2008)

Vandaag op tijd opgestaan! Wat heb ik bang dat we ons zouden overslapen en het busje zou vertrekken zonder ons! Dit is gelukkig niet gebeurd.
Rond 9u45 zijn we toegekomen in we Babyhouse. Vandaag zijn we even bij de directrice geweest en hebben het boek getekend dat we gisteren en vandaag op bezoek zijn geweest.
Vandaag hebben we mogen spelen in de massagekamer. Ferre Tarkan heeft nog véél meer gelachen als gisteren, echt geweldig gewoon! Hij vindt het leuk als we liedjes zingen, dan begint hij mee te zingen of geluidjes te maken.
We mochten Ferre na afloop van het bezoek terug gaan afzetten in zijn leefgroepje en hebben toen een aantal foto’s kunnen trekken van de kamertjes waarin de kindjes slapen, de speelkamer, …
’s Avonds zijn we gaan wandelen en naar de TSUM geweest en hebben een aantal souvenirs gekocht voor Ferre Tarkan, zodat hij later iets heeft als aandenken aan zijn geboorteland!
We zijn ook iets lekker gaan eten en bij thuiskomst hebben we nog gezellig naar Het Huis Anubis gekeken.

PS: VAKE een héél gelukkige verjaardag!! Nog één jaartje wachten en 't is grote fuif!!

Ons eerste bezoek (17/06/2008)

Hier volgt eindelijk een klein verslagje van ons eerste bezoekje aan ons zoontje.
Na een slapeloze nacht, of beter gezegd, nog een slapeloze nacht was het dan eindelijk zover! Om 7u45 stipt werden we opgepikt door het busje en reden we voor het eerst richting het Babyhouse in Karakastek. Het leek een eindeloze rit …. gelukkig hadden we leuk gezelschap in het busje. P. & J. vierden die dag hun 50ste dag in Almaty en hebben ons een beetje meer vertelt over het Babyhouse ed. Dit maakte dat ik mijn zenuwen toch de baas bleef! En toen was het moment daar… het busje stopte aan het babyhouse, we mochten uitstappen en iedereen ging naar binnen.
Wij werden een speelruimte binnengeleid en toen, na een 10-tal minuutjes wachten (wat een eeuwigheid leek), verscheen plots een dame in een witte jas met onze zoon, met Laura haar broertje, op de arm!
Mama mocht hem overnemen! Ferre Tarkan wist niet goed wat hem overkwam maar onderging dit allemaal gelaten. Laura was super lief voor haar broertje,...
Wauw!!!!! Wat een gevoel,…
’s avonds hebben P.& J. ons een bezoekje gebracht en ons geholpen om op het internet te geraken! (Bedankkt P.& J.!!!)

Voor de nieuwsgierigen onder ons ...

D-DAY! eerste bezoek!!(17/06/2008)

YESSS!
Vandaag was het zover! Het moment waar we al zolang naar uit keken, waarover we al zolang droomden! We hebben voor het eerst ons zoontje en broertje in onze armen mogen sluiten!!!
We stellen u voor:
FERRE TARKAN
DE BACKER

Ferre Tarkan werd geboren in 2006.
Wat een emoties! Dit gevoel is met geen pen (toetsenbord) te beschrijven.
Wij hebben besloten om op dit moment geen foto’s op onze blog te plaatsen van ons zoontje omdat wij de eerste foto’s persoonlijk willen tonen aan de grootouders, meter & peter, nonkels & tantes ….
Binnen 2,5 week zijn wij immers terug in België, nadien zal er zeker een fotootje van Ferre Tarkan verschijnen!

Onze eerste dag Almaty! (16/06/2008)

Nadat wij gisteren voormiddag ons eerste fotootje te zien kregen en een beetje bekomen waren van de eerste emoties zijn we met ons drietjes voor het eerst boodschappen gaan doen in de Silk Way City! We hebben het echt wel getroffen met ons appartementje! Heel netjes, gelegen op het 5de verdiep recht tegenover een grootwarenhuis/winkelcentrum dat 24u/24u open is. Gelukkig voor Chris want anders was hij helemaal gebroken, hij leek nu al een beetje op een m…l.z.l!
Boodschappen doen in het Russisch is een echt avontuur, van mijn paar avondlessen is niets blijven hangen enkel SPACIBA heb ik onthouden.
In de vooravond nog even een wandeling gaan maken in de hoop zo beter te kunnen slapen.

Goedemorgen iedereen

Goedemorgen iedereen!
Even om te vertellen dat wij na een perfecte vlucht en een schitterende ontvangst goed zijn aangekomen. Wij hebben ondertussen reeds meer info gekregen maar laten jullie nog een beetje op jullie honger zitten ;-)

We kunnen enkel vertellen dat we heel blij zijn ... een droom die werkelijkheid wordt!!

Ontgoocheling! Ons geduld wordt op de proef gesteld!

Maandag 19 mei was het euforie alom toen we het sms'je kregen "... "Jullie zullen binnen dit en 2 weken maximum kunnen vertrekken...!" Ondertussen, meer dan 2 weken later, tickets werden geboekt voor woensdag 4 juni, koffers gepakt, verlof aangevraagd ... volgde de ontgoocheling! Gisteren kregen we het bericht dat ons vertrek dient uitgesteld te worden!

Dus opnieuw familie en vrienden op de hoogte brengen, naar het werk met de vraag om het verlof te verzetten, tickets herboeken, ... en vooral proberen duidelijk te maken aan Laura dat het allemaal wel goed komt!

Omdat we nu te zeer ontgoocheld zijn en op dit moment alles laten komen zoals het komt, hebben we besloten de blog pas terug aan te vullen wanneer we effectief een keer goed nieuws kunnen brengen. D.w.z. wanneer we in Kazachstan zijn en ons broertje hebben kunnen knuffelen!

Groetjes,
Katrijn, Chris & Laura

YESSSS!!! WE KUNNEN (bijna) VERTREKKEN!!

Gisteren kregen we van A. van Het Kleine Mirakel om 9u33 HET berichtje waarop al zolang hoopten en wachtten!
"Jullie zullen binnen dit en 2 weken maximum kunnen vertrekken...!"

Yessss, Joepie, fantastisch, … we hadden er geen woorden voor!
We blijven nog steeds voorzichtig natuurlijk, ons invitatienummer is nog niet toegekomen op de ambassade en we zullen maar voor 100% zeker zijn wanneer we op vlieger zitten richting Almaty. Maar toch lopen we op wolkjes… en hopelijk … binnen een paar dagen … vliegen we door deze wolkjes richting ons wondertje.

Ons reisdoel is Karakastek (+/- gelegen 70km ten zuiden van Almaty).

We kunnen beginnen met koffers pakken, de werkgevers voor te bereiden op ons vertrek ;-) Onze reis zal worden opgesplitst in twee keer (de eerste trip 2,5 à 3 weken, dan naar huis (zonder ons broertje) in afwachting van de rechtbankdatum. Onze tweede trip zal een aantal weken langer duren.

Wachten op HET invitatienummer!

Raar hoe een mens plots begint te tellen in dagen en weken!

Exact 4 maand 2 weken en 2 dagen geleden werd ons dossier naar Kazachstan verstuurd.

5 weken geleden kwam onze invitatiebrief toe bij HKM maar … wij zijn nog steeds wachtende op het beruchte invitatienummer.
3 weken geleden, op 12 april zijn we naar de reisvoorbereiding geweest bij HKM.
Diezelfde avond hebben we onze buikjes gevuld op het “Groot Pangerecht 2008 van Spaciba” (een vzw die zich inzet voor projecten in Kazachstan! www.spaciba.be ).
Ondertussen is de meest gehoorde en meest gestelde vraag aan Chris, mezelf en ja hoor ook aan Laura EN WANNEER VERTREKKEN JULLIE NU?

Dit is de vraag die ons bijna dag en nacht bezig houdt en waar wij op dit moment tot onze grote spijt geen antwoord kunnen op geven.
Graag zouden wij kunnen zeggen: “morgen!”
Wij hebben ondertussen A.& A. van HKM al een paar keer gecontacteerd maar ook zij kunnen ons spijtig genoeg niets meer vertellen dan: “het kan morgen zijn, binnen één week … maar evengoed binnen 5 weken.”
Dus wij wachten nog een beetje op het moment dat wij ons wondertje & broertje kunnen ontmoeten … maar in ons hart en onze gedachten ben je reeds bij ons!

Goed nieuws!!!!!

Lang verwacht en toch onverwacht! Gisteren werd ik door Chris verrast met een telefoontje. Onze invitatiebrief is toegekomen bij Het Kleine Mirakel!! Ik (Kijn) kon niks zeggen, ik sta nochthans niet vaak met mijn mond vol tanden.
Ondertussen is ook onze reisvoorbereiding vervroegd.

Nu is het wachten op ons invitatienummer, zodat de consul de visums kan afleveren en wij onze tickets kunnen boeken!

Spannend ….

Dossier doorgestuurd!

Zaterdag mailtje gekregen van HKM dat ons dossier is goedgekeurd en doorgestuurd naar de regio Almaty. We moesten nog wel een aantal documenten vernieuwen, laten voorzien van de nodige stempels en apostilles en laten vertalen.
Dit werd dus opnieuw een rondje Brussel vandaag. Maar na een 2-tal uurtjes waren al de stempels en apostilles verzameld en zijn de documenten bezorgd aan de vertaler.

Mama heeft nog een kaart van Kazachstan op de kop kunnen tikken en een ook al voor een beetje leesvoer gezorgd voor Laura voor tijdens de vlucht.

Onze gedachten dwalen af...

We zijn weer aan het werk en onze gedachten dwalen dus ook meer en meer af naar Kazachstan en dat kleine wezentje ergens in Almaty .... Ondertussen weten we dat de kindjes erg goed worden verzorgd dus daar hoeven we ons geen zorgen over te maken!
Maar toch ... iedere keer ik mijn ogen sluit denk ik aan dat klein wezentje dat we graag in onze armen willen sluiten en willen omringen met onze liefde, ...

Ontspannen Paasweekend!

Vrolijk Pasen! Hopelijk zijn de klokken overal overgevlogen en is de Paashaas langsgeweest.

Voor ons had de Paashaas alvast iets speciaals in petto. "Een verrassingsweekend!" Ik wist wel dat we op weekend zouden gaan, want ik had een extra dagje recup moeten nemen, maar de bestemming was onbekend. En Laura, zij wist van niets. Toen we zaterdagmorgen vertrokken van bij Moeke Mieke en Oopie Fonny zei ze na 2 minuten al tegen papa dat hij verkeerd reed, dat hij niet naar huis aan het rijden was ... .

Uiteindelijk heeft hij toch moeten verklappen dat hij een verrassing had voor Laura en de mama. Het werd een superweekend in de Ardennen met zon en veel sneeuw! Zelfs de Paashaas kwam langs...

Wachten op HET telefoontje duurt lang...!

Er zijn al 12 weken voorbij sinds ons dossier werd verzonden naar Kazachstan. Hoewel de eerste weken voorbij vlogen, gaat de tijd nu af en toe wel wat langzamer. We hebben eigenlijk geen idee wanneer de telefoon zal gaan. Het ene moment denk je, dat zal wel heel binnenkort zijn, maar op een ander moment kan het voor je gevoel nog wel een paar weken duren. Wij hebben in ieder geval altijd de telefoon bij ons :-)

We proberen maar nergens vanuit te gaan, maar hopen toch dat het telefoontje snel zal komen...

Wij zijn inmiddels meer dan klaar voor het telefoontje en willen heel graag naar Kazachstan en ons broertje!

Vragen van de grote zus

Wanneer Laura vragen stelt zoals: "mama hoeveel jaar zal ons broertje zijn, hoe zal hij eruit zien, hoelang duurt het nog vooraleer ik hem kan knuffelen en met hem kan spelen, ..."

Steeds moeten wij het antwoord schuldig blijven :-( Dit wordt alsmaar moeilijker om uit te leggen aan een meisje van 6! "de grote zus".

Een paar weken geleden stelde ze mij plots de vraag:"Zijn wij eigenlijk ook zwanger mama? Want Jana & Zeno (haar nichtje en neefje) gaan ook een broertje krijgen, dus Tineke is zwanger en die heeft nu een dikke buik maar jij wordt ni dikker dus ben jij nu eigenlijk wel zwanger? Gaan we eigenlijk wel een broertje krijgen? "
Toen ik vertelde dat wij adoptiezwanger zijn en dat ons broertje niet uit mijn buik komt maar uit de buik van zijn een "buikmama" wist ze het weer en was ze weer gerust gesteld. Nu gaat ze ook overal heel fier vertellen van :mijn mama is niet zwanger maar "adoptiezwanger".
Nu ze in het eerste leerjaar zit en zelf vrij vlot begint te lezen zijn de boekjes die je(o.a) op die site van het VAG kan vinden echt wel een aanrader.

(on)geduld ...

Het is nu meer dan 9 weken geleden dat ons dossier vertrokken is naar Kazachstan en wij zijn hier (on)geduldig aan het wachten op meer nieuws ;-).

Een 10-tal dagen geleden hebben een mailtje gekregen van HKM met de mededeling dat we een extra volmacht in orde moesten brengen. Natuurlijk net op de dag dat ze het mailtje versturen lees ik de mailbox niet na. Normaal wordt de mailbox minstens één keer per dag nagelezen. Dus ik heb dit mailtje pas gelezen op vrijdagavond. Probleem was dat de volmacht (met de handtekening van de notaris of burgemeester) vóór donderdag bij HKM moest zijn en met het weekend voor de deur was dit niet zo evident. Uiteindelijk na een paar telefoontjes hebben we op zaterdagmorgen de handtekening op het document kunnen laten zetten en heb ik de volmacht op maandag naar Beerse gebracht.

Dus nu kunnen we niet veel anders doen dan (on)geduldig en vol spanning afwachten tot er meer nieuws is. Voor Laura begint het wachten toch ook wel héél lang te duren en is het een bijna dagelijkse vraag geworden van hoelang het nog gaat duren vooraleer ze haar broertje gaat zien.

Het kamertje is klaar!!

DANK U VAKE!!! Het slaapkamertjes is geverfd en de meubeltjes staan terug op de plaats waar ze moeten staan en dit dankzij ons Vake. Vrijdag had ik een dagje recup genomen en hebben we de laatste afwerking gedaan, ...Hieronder kan je de voor en na bekijken.